Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir, amma og langamma lést í faðmi fjölskyldunnar á hjúkrunarheimilinu Fossheimum, þriðjudaginn 1. september 

Útförin fer fram frá kirkju Óháða Safnaðarins 

Sérstakar þakkir fær starfsfólk Fossheima fyrir einstaka hlýju og umhyggju

Guðrún Inga Sveinsdóttir

Innilegar samúðarkveðjur til ykkar
Bestu kveðjur
Inga og Ási

Innilegar samúðarkveðjur til ykkar.
Bestu kveðjur
Inga og Ási

[DEFAULT]

Ég var aðeins á sautjánda ári þegar ég kom fyrst í Berjanes og hitti Jonnu. Ég var Reykvíkingur í húð og hár, spennt fyrir sveitinni, dýrunum og öllu því sem þessi nýi heimur hafði upp á að bjóða. Ekki vissi ég þá að Jonna yrði svo stór hluti af lífi mínu.

Það var ekki annað hægt en að taka eftir Jonnu. Hún sagði sögur með ýmiskonar svipbrigðum, röddum og tilburðum. Stundum varð henni svo heitt í hamsi að orðavalið varð heldur beinskeitt og þá hlógu barnabörnin sig máttlaus. Ef sagan var ekki við hæfi barna voru þau send í frystikistuna eftir íspinna, svo þau heyrðu ekki til og stundum þurfti tvo eða þrjá áður en sagan kláraðist. Foreldrarnir voru ekki endilega sáttir við allt sykur austrið, en þá benti hún hljóðlaust á skiltið góða á veggnum í eldhúsinu sem á stóð: „Hér búa amma og afi og hér gilda aðrar reglur.“ Enginn fór svangur úr Berjanesi. Jonna var frábær kokkur og maturinn hennar var alltaf bestur. Þegar við komum í heimsókn um helgar var oftar en ekki hryggur í hádeginu með öllu tilheyrandi. Borðið svignaði undan kræsingunum og meðan á máltíðinni stóð sagði hún að minnsta kosti fimm sinnum: „Endilega fáið ykkur meira.“ Uppáhaldið mitt voru upprúlluðu pönnukökurnar hennar með sykri, það vissi hún og græjaði nær í hvert skipti sem ég kom. Jonna fylgdist vel með daglegu lífi okkar. Hún vildi vita hvernig öllum gengi og hvort allir væru ekki örugglega hraustir. Við ræddum saman í fleiri klukkustundir í síma þar til hún lærði á samfélagsmiðla og gat þá fylgst enn betur með okkur úr sveitinni.

Dýrin hennar, stór og smá, áttu hjarta hennar. Hundar, kettir og heimalingar voru velkomnir inn og einu sinni rakst ég meira að segja á hænur í andyrinu. Sögur af folaldi sem þurfti umönnun í eldhúsinu voru borgarbarninu sem draumi líkast. Mér fannst það lýsa Jonnu svo vel: hjá henni var pláss fyrir alla. Þau Fúsi gáfu mér eitt sinn folald sem hlaut nafnið Lukka Lipurtá. Hún er sérstaklega fallegur hestur sem þau hafa hugsað vel um fyrir mig. Einnig þótti mér sérstaklega vænt um hestinn hans Kidda, hana Líf sem og hundana Óskar, Erró og Týra. 

Jonna var söngelsk. Hún söng óhikað með okkur fullorðna fólkinu og oftar en ekki fyrir eða með börnunum. 

Dvel ég í draumahöll, Súrmjólk í hádeginu, Afi minn og amma mín, Tvær úr Tungunum 

 eru meðal þeirra laga sem eru mér hvað eftirminnilegust. Jonna var líka mjög listræn og naut þess að skapa með höndunum, hvort sem það var kerta- eða leirgerð, að prjóna eða teikna. Ég varðveiti vel allt það sem hún gaf okkur.

Veðrið undir Eyjafjöllunum gat verið eins slæmt og það gat verið gott. Oft gerði mikið rok eða hreinlega fellibyl og þau hjónin horfðu meðal annars á fjósið fjúka í heilu lagi út á tún. Steinkast af veginum í rúður var heldur ekki óalgengt. Mikið tjón hefur orðið á húsum þeirra í gegn um tíðinna vegna þessa. Þegar Eyjafjallajökull gaus árið 2010 þurftu þau að þola ösku og myrkur dögum saman. Sama hversu vel var lokað smaug öskurykið inn um gluggana og varð á köflum óbærilegt. Á heiðskírum dögum sást varla til sólar. Einhvern veginn, þrátt fyrir ýmis áföll, stóð Jonna mín af sér þessar áskoranir. Það var alls ekki auðvelt, en hún vildi hvergi annars staðar vera.

Síðasta árið bjó Jonna á hjúkrunarheimilinu Fossheimum á Selfossi. Þar leið henni vel og hún naut góðrar umönnunar. Hún hélt áfram að vera sú Jonna sem fólkið hennar þekkti; hjartahlý, fyndin og félagslynd. Hún naut þess að vera áhyggjulaus og innan um fólkið sem þar bjó og starfaði. Starfsfólkið var okkur ómetanlegt síðustu dagana. Við köllum þau engla, slík var væntumþykjan og umhyggjan sem þau sýndu henni. Þau lýstu því fyrir okkur þegar hún kom fyrstu skiptin í hvíldarinnlagnir, var keppst um að fá hana frekar á þriðju hæðina heldur en aðra hæð. Allir vildu hafa hana hjá sér, enda fylgdi henni einstakur húmor og gleði. Okkur þótti óendanlega vænt um að heyra það.

Ég fékk nýjan skilning á lífinu kvöldið sem Jonna lést. Áhrifameiri stund hef ég ekki orðið vitni að. Hún var í senn óbærilega sár sem og falleg og er ég þakklát fyrir að hafa fengið að vera viðstödd hennar hinstu stund.

Elsku Jonna mín, takk fyrir að taka svona vel á móti sautján ára stelpunni úr Reykjavík, fyrir allar góðu stundirnar sem við áttum síðastliðin tuttugu og átta ár. Nú hefst nýtt ævintýri hjá þér með öllu því góða fólki og dýrum sem á undan þér fóru. 

Ég mun halda minningu þinni á lofti, þar til við sjáumst aftur. 

Hún Jonna, nafna mín, hefur kvatt þessa jarðvist alltof ung og alltof snemma. Ég er engan vegin tilbúin að kveðja og söknuðurinn er sárari en tárum taki.

systkini ekkert svo miklu eldri en ég, strákarnir níu og tíu árum eldri og þrettán ár á milli Jonnu og mín og í mínum huga var hún stóra systir mín, rétt eins og Geidda og Villa. Geidda kvaddi þetta líf í byrjun þessa árs og Villa í síðustu viku og nú hefur hún Jonna mín kvatt líka. Ég er hreinlega niðurbrotin og svo er um okkur öll, fólkið i kringum þær systur. Jonna fór með mig í sund frá unga aldri og sundlaugin varð seinna nánast annað heimili mitt yfir sumarmánuðina og það var Jonna sem kenndi mér að ganga og mataði mig og ég fékk að launa henni greiðann í sumar þegar við sátum saman yfir plokkfiski og ég rifjaði upp sögur af okkur tveimur. Þegar ég byrjaði í grunnskóla rifjaði Jonna upp lærdóminn úr Hreiðarsskóla og kenndi mér stafi og tölur með sama hætti og hún hafði lært í smábarnaskólanum. Talan tveir urðu að svani og svo miklu meira spennandi en eitthvert krot á blaði. Jonna fór líka með vísu fyrir mig um stafina:

X og Z eru hjón og kyssast upp á títuprjón
Z segir eins og s og alla kveður hún með bless 
Hún er kát við karlinn sinn og kyssir hann á nefbroddinn
Karlinn X er hýr og hress og hermir eftir G og S
Þau eru fín og segja satt með silkihúfu og pípuhatt
Og svo teiknuðum við hatt á Xið og húfu á Z sem gjarnan fékk líka fallegt veski.

Jonna hafði líka endalausa þolinmæði í að leika hengingarleik við mig og þannig lærði ég heilmikið um orð og stafi. Svo spiluðum við veiðimann og olsen olsen og seinna rommý, löngu vitleysu og fleiri spil og hún kenndi mér að búa til dúkku úr garnafgöngum og það þótti mér afskaplega fyndin figúra. Ég mátti gista hjá Jonnu og Eyju, móðursystur okkar, hvenær sem ég vildi og ég gerði það oft og ef ég var veik þá sóttist ég eftir að vera hjá þeim í gamla barnaskólanum því Eyja var heima og hugsaði vel um mig. Svo liðu árin og ég passaði Kidda hennar Jonnu og fékk að launum krokket sett og eitthvað fleira skemmtilegt um haustið. Jonna flutti síðan suður í Berjanes og þá var orðið bísna langt á milli okkar en þegar Elín Birna hennar fæddist þá valdi hún til þess afmælisdag Söndru minnar sem þá var tveggja ára. Á þeim tíma bjó ég í Reykjavík og gat því kíkt á þær mæðgur á spítalanum og nokkrum mánuðum seinna, þegar ég, mamma og Sandra mín dvöldum í nokkra daga í Berjanesi hjá Jonnu og Fúsa tók Sandra slíku ástfóstri við bláan bangsa sem Elín átti að hún neitaði að skilja hann eftir. Tveggja ár krakkinn ríghelt með báðum höndum um bangsagreyið, horfði reiðilega á fullorðna fólkið og sagði ákveðnum rómi “þetta er bangsinn minn”. Jonna gaf Söndru bangsann og ég ætlaði svo sannarlega að skila honum síðar en krakkinn dröslaðist með þennan bangsa hvert sem hún fór og því var honum aldrei skilað.

Hvernig á að vera mögulegt að kveðja þann sem hefur verið þarna allt mitt líf, segja bless við þá sem mér þykir svo undur vænt um? Það sló mig ótrúlega hart að fá fréttir af fráfalli Jonnu, nöfnu minnar og stóru systur, en hér erum við. Nú hefur gullvagninn sótt þig og þú skilur brandarann elsku Jonna mín. Ég mun gera mitt besta til að taka utan um Elínu þína og litla Ragnar en far þú í friði og hafðu þökk fyrir allt og allt.

Nangiala
Hvernig getur örstutt símtal veröldinni breytt?
Hvernig geta örfá orð framtíðinni eytt?
Ský dró fyrir sólu og vetur læddist að
alvaldið fékk að heyra það
ég hótaði og bað

Án þín er lífið hljómið eitt og ekkert skiptir máli
í veröldinni allt svo breitt, vonin brennd á báli
í ógnareldi og orrahríð áætlanir dóu
Hvernig næ ég nú að þreyja ein
Þorra bæði og Góu

En núna lifir sálin þín við sól og eilíft sumar
ég trúi ekki alveg enn hve miklu um þig munar
og þó að líf mitt liggi nú í köldum vetrardvala
ég veit þú biður eftir mér
í Nangijala

Daginn sem ég vakna upp í dal við ána
þá legg ég upp í leit að þér á milli trjánna
Ef þannig fer ég nái ekki að koma í tíma
ég veit við munum hittast fljótt
í Nangilima

Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Jonna Elísa Elísdóttir

Andlátstilkynning

Útför

Aðstandendur

Þakkir

Minning

Elsku Jonna mín