Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi Gunnar Gunnarsson, lést á Hrafnistu í Kópavogi 24. september.
Útför verður frá Bústaðakirkju föstudaginn, 2. október kl 13:00

Útförin fer fram í Bústaðarkirkju á föstudaginn, 2. október kl 13:00

Gunnar Gunnarsson framkvæmdastjóri fæddist 17. febrúar 1938 í Reykjavík, sonur hjónanna Ásu Kristínar Jóhannesdóttur húsmóður f. 26. júní 1895 d. 23. október 1942 og Gunnars Ólafssonar skipstjóra f. 24. ágúst 1890 d. 24. febrúar 1980.

Þrjú af systkinum Gunnars létust sem ungabörn, en þau sem náðu fullorðins árum eru: Jóhannes, f. 25. ágúst 1917, d. 25. júlí 1982; Guðrún (Stella), f. 20. ágúst 1921, d.11. desember 1998; Sólveig (Lilla), f.10. september 1923, d.10. mars 2011; Ása, f. 13. nóvember 1926, d. 31. maí 1990; Hrafnhildur, (Daddý) f. 17. nóvember 1935, d.19. mars 2023 og yngstur er Ólafur, f. 4. febrúar 1942 sem einn lifir systkini sín. 

Gunnar missti móður sína fjögurra ára gamall og þar sem faðir hans var löngum stundum á sjó ólst hann að hluta upp hjá skyldmennum bæði upp á Skaga og suður með sjó. En eftir því sem Ása systir Gunnars varð eldri færðist æ meiri ábyrgð á hana og sá hún um heimilið á Skúlagötu fyrir föður sinn og ól að miklu leyti upp yngri systkini sín. Þau feðginin ásamt Gunnari byggðu af dugnaði og í sameiningu glæsilegt hús að Skógargerði 3 sem síðan hefur verið miðpunktur margra í fjölskyldunni. 

Gunnar kvæntist árið 1959 Kolbrúnu Jóhönnu Finnbogadóttur póstmanni og svæðanuddara frá Seyðisfirði f. 21. október 1938, látin 15. apríl 1994.

Samferðakona Gunnars í um tvo áratugi er Hanna Dóra Þórisdóttir leikskólakennari.

Synir Gunnars og Kolbrúnar eru Rúnar Laxdal, skipstjóri, f. 20. ágúst 1957, kvæntur Jóhönnu Gísladóttur. Þeirra börn eru Kolbrún Jóhanna, Margrét Elísa og Gunnar Sveinn.

Gunnar Örn, framkvæmdastjóri, f. 4. apríl 1960, kvæntur Jóhönnu Jónasdóttur. Þeirra börn eru Ása, Jónas og Gunnar.

Jafet Egill, kennari, f. 8. janúar 1964, kvæntur Maríu Grétarsdóttur. Þeirra börn eru Aron Grétar, Ísak Örn, Tómas Elí og Elísabet Júlía.

Sveinn Ólafur, leikari, f. 6. janúar 1976, kvæntur Jóhönnu Helgu Þorkelsdóttur. Þeirra börn eru: Kolbrún Jóhanna, Birnir Dalli og Guðbrandur Rúnar. 

Gunnar lærði til loftskeytamanns og starfaði til sjós sem slíkur í nokkur ár. Hann réði sig síðar til Skýrsluvéla Ríkisins. Gunnar varð svo skrifstofustjóri hjá Sjúkrasamlagi Reykjavíkur og starfaði einnig hjá Gjaldheimtunni. Hann var um árabil framkvæmdastjóri Starfsmannafélags ríkisstofnana og starfsferli sínum lauk hann rúmlega sjötugur sem framkvæmdastjóri Sjúkraliðafélags Íslands. Árið 1991 átti Gunnar stóran þátt í að gera Sjúkarliðafélagið að stéttarfélagi ásamt öflugum félögum, þeim Kristínu Á Guðmundsdóttur og Birnu Ólafsdóttur. Sameiginlega lögðu þau línur og mótuðu stefnu félagsins og lög þess. 

Gunnar var alla tíð mikill baráttumáður fyrir réttlæti og jafnrétti og lá ekki á liði sínu í þeim málum sem honum þóttu mikilvæg og var t.d. meðal þeirra sem lögðu fram krafta sína við varðveislu Bernhöftstorfunnar, var í fremstu víglínu stuðningsmanna forsetaframboðs Vigdísar Finnbogadóttur og var alla tíð mikill baráttumaður fyrir sanngjörnum lífeyrisréttindum vinnandi stétta svo fátt eitt sé nefnt. 

Gunnar lést í faðmi fjölskyldunnar á Hrafnistu í Kópavogi 24. september síðastliðinn.

[DEFAULT]

Þegar ég hugsa um þig þá hugsa ég fyrst um hversu ótrúlega duglegur maður þú varst og hversu mikla seiglu þú hafðir. Það bjó í þér þessi mikli baráttukraftur sem hefur líklega aðeins getað orðið til af nauðsyn. Það hefur verið svo augljóst, sérstaklega síðustu mánuðina, hversu lífsglaður maður þú varst. Þú gast notið litlu augnablikanna þrátt fyrir versnandi heilsu.

Núna, þegar þú hefur kvatt okkur, finn ég fyrst og fremst fyrir þakklæti.

Þú varst alltaf glaður að hitta okkur. Þú hafðir gaman af list, þú elskaðir að heyra sögur úr leikarabransanum og þú hafðir mikinn áhuga á öllu þessu menningarstússi og leikhúsinu. Þú varst náttúrulega aðal-aðdáandi Svenna sem leikara. Ég grínaðist stundum með að ég væri aðdáandi númer tvö, því það var eiginlega ekki hægt að vera meiri aðdáandi en þú.

Hversu oft vorum við ekki deit hvors annars á leiksýningum og frumsýningum hjá Svenna? Stundum á mjög framúrstefnulegu tilraunaleikhúsi sem þú skildir hvorki upp né niður í, en hafðir samt gaman af og hefðir ekki viljað missa af. Þú misstir heldur ekki af listskautasýningum hjá Kollu.

Ég man sérstaklega eftir einu látlausu en djúpu augnabliki milli okkar þegar við vorum fyrst að kynnast. Við vorum í heimsókn hjá þér í Vesturbergi, sátum í eldhúsinu eins og oft, og ég var eitthvað að knúsa Svenna þegar þú sagðir:

Þú horfðir á mig með þessum hlýju augum og þá fann ég að það eina sem þú þurftir frá mér var að ég væri góð við Svenna.

Þá myndir þú elska mig. Og það gerðir þú.

Þegar við Svenni fluttum í Skaftahlíð og vorum að koma okkur upp heimili og eignast börnin fórstu að koma oft í heimsókn. Þú gerðir aldrei boð á undan þér heldur bara mættir. Það var nýtt fyrir mér. Svo fór ég að venjast því að þú værir mættur og farinn að brjóta saman þvottinn og vaska upp. Í fyrstu vissi ég ekki alveg hvað mér átti að finnast um það. Ég velti því jafnvel fyrir mér hvort þér fyndist ég ekki standa mig nógu vel.

En svo var bara nóg að gera. Þú gerðir þitt og ég gerði mitt. Og smám saman skildi ég að þetta var þín leið til að sýna ást.

Þú sýndir fólkinu þínu að þér þótti vænt um það með því að vera til staðar og vera að gagni. Og hversu oft varstu ekki mættur í vinnugallanum, með hamar á lofti, að stússast með okkur?

Þegar Kolla fæddist varð þetta enn skýrara. Kolla var bara nýfædd þegar þú og Hanna Dóra komuð með fullan Bónuspoka. Þið settuð bara matinn inn í ísskáp, kíktuð aðeins á okkur og fóruð svo. Það var akkúrat það sem við þurftum á þeim tíma.

Heimsóknirnar urðu reglulegar. Við smíðuðum sett af lyklum fyrir þig og alltaf fannstu þér eitthvað að gera. Svo fjölgaði börnunum og þvottafjallið hækkaði og uppvaskið staflaðist upp og alltaf gekkstu beint í verkið. Stundum vorum við ekki einu sinni heima þegar þú komst. Við komum heim og þá var allt spikk og span. Þú sagðir bara að þú hefðir verið búinn í „vinnunni“ í dag og farið heim.

Þetta var ómetanlegt fyrir okkur með fullt af litlum börnum.

En það var enn dýrmætara fyrir krakkana, Kollu, Birni Dalla og Guðbrand, að þú værir svona stór hluti af þeirra daglega lífi. Þau fengu að vera mikið með afa sínum, verða náin þér og eiga allar þessar fallegu minningar um afa Gunnar. Svenni samdi einu sinni vísu sem lýsir þessu svo vel:

Bjallan urrar, afi er mættur.
Uppáhalds heimilisvinurinn,
Hómer heilsar illa fættur,
ein-eista, heyrnasljór, hundurinn.

Sötra kaffi, spjalla svoldið,
sögustund og kíkja í bók.
Dansað, sprellað, misst sig dáldið.
Jafna sig og girða í brók.

Afi hann vaskar, vindur og þvær
allt sem ég tæti, bleyti og brýt.
Já, afi minn, hann er sko frábær,
þó að hann kalli mig litla skít.

Þessi leið þín til að elska var ekki bara bundin við okkur. Ég hef aldrei kynnst neinum sem var jafn ósérhlífinn þegar kom að því að hjálpa öðru fólki og þú. Sannkölluð hversdagshetja. Stundum hugsaði ég að þú hefðir alveg mátt hugsa aðeins meira um sjálfan þig líka, en það var bara ekki þín leið. Þú hjálpaðir nágrönnum þínum. Þú tókst fólk inn á heimili þitt þegar það þurfti á því að halda. Þú tókst meira að segja erlenda, ókunnuga fjölskyldu inn á þig og leyfðir henni að búa hjá þér á meðan hún var að koma undir sig fótunum. Fjölskyldu sem varð svo fjölskylduvinir okkar allra. Þú varst ekkert að hafa áhyggjur af því hvort þessi ákvörðun myndi þróast á hátt sem hentaði þér. Þú bara hjálpaðir þeim, einn dag í einu.

Ég þekki engan annan sem hefði gert þetta.

Og krakkarnir sem voru nágrannar þínir um tíma og áttu erfitt, nýflutt til landsins með ekkert bakland, fengu alltaf að koma í heita kvöldmáltíð þegar þau vildu. Þau áttu hauk í horni í Vesturbergi 199. Og okkur þótti öllum vænt um þau.

Þú varst oft skemmtilega gamaldags og fyndinn. Krökkunum fannst sérstaklega fyndið þegar þú kallaðir þau litlu rassagötin eða litli skítur. Eða þegar þið Hómer sleiktuð ísinn til skiptis. Það var alltaf stutt í húmorinn og stundum varstu alveg óheflaður á þinn eigin, óvenjulega hátt. Við höfum grátið af hlátri yfir sögum af þér þar sem þú lést eitthvað út úr þér eða leyfðir þér að segja eitthvað sem eiginlega er ekki hægt að hafa eftir!

Þú varst svo stoltur af sonum þínum og öllum barnabörnunum þínum og barnabarnabörnunum. Myndir af þeim voru úti um allt á heimili þínu og það var augljóst hversu mikið þau skiptu þig máli. Og kannski sást það best núna síðustu mánuðina, þegar fólkið þitt kom til þín í veikindunum. Það var mikið af fólki í kringum þig á hverjum degi, fólki sem vildi heimsækja þig, vera með þér og sýna þér hversu vænt því þótti um þig.

Þú varst líka mjög vanafastur maður með sterkar skoðanir og við vorum ekkert endilega sammála. En svona eftir á að hyggja hafðirðu nú oft rétt fyrir þér og ég þurfti stundum að éta hattinn minn.

Við finnum núna hvað við erum þakklát.

Fyrir það hvernig þú stóðst alltaf við bakið á okkur.

Fyrir allar heimsóknirnar, þvottinn, uppvaskið og bónuspokana.

Fyrir jólin sem verða ekki eins án þín. Sérstaklega fyrir krakkana.

Fyrir glæsilegu þríréttuðu matarboðin í Vesturbergi.

Fyrir ferðalag okkar á Spáni með ykkur Hönnu Dóru.

Og mest af öllu erum við þakklát fyrir að börnin okkar fengu að eiga þig í hversdagslífi sínu og fengu að alast upp með afa Gunnari. Þú vildir fjölskyldunni þinni allt það besta og þú lagðir þig allan fram til þess að þeim gengi vel. Arfleifðin þín er allt þetta stórglæsilega fólk þitt sem þú varst svo stoltur af. Það er ekkert smá afrek að skilja það eftir sig.

Og ég vona að þú vitir, elsku Gunnar, sem ert núna komin til Kollu þinnar, hversu mikið þú gafst okkur. Og hversu mikið við elskum þig.

Þín Jóhanna, Svenni, Kolla, Dalli og Guðbrandur

Minningarsíður

Nýleg andlát

Útfarir

Hlaðvarp

Þjónustusíða

Fræðsluefni

Gunnar Gunnarsson

Andlátstilkynning

Útför

Aðstandendur

Elsku Gunnar